حفظ تداوم در حرکت و جزییات:

    تدوین برای تولیداتی که با یک دوربین تولید می شوند نیاز به توجه بسیار و دقیق در جزییات دارد. کارگردانها به طور کلی چند برداشت از یک صحنه به تدوینگرشان می دهند. نه تنها باید موقعیت پاها و دستها در هر دو نما یکی باشد بلکه باید سطح (تن) صدا و نوع آن در هر دو نما یکی باشد.

   شما همچنین باید مراقبت نمایید که هیچ چیزی در دو نما تغییر نکند و همان طور دست نخورده باقی بماند از قبیل مو، لباس، مکان بازیگران و... . این نکته را هم مد نظر داشته باشید که مسیری که مجری/بازیگر حرکت می نماید باید در هر دو نما با هم منطبق باشد.

    حالا بیایید عکسهای زیر را بررسی نماییم ؛ اگر ما برش نماییم از نمای کلوزآپ زن به نمای ۴ نفره او، در می یابیم که موقعیت سر او تغییر یافته است. نشان دادن این مشکل تداومی واضح و آشکار فوراً به چشم می آید زیرا چشم ما(بینندگان) بر روی آن زن متمرکز شده است.

قسمتی از هنر بازیگری آن است که شما دقیقاً در هر دو نما تناسب را رعایت کرده باشید یا هر دو نما باید با هم منطبق باشند. این جمله بدان معناست که در طول برداشتهای مختلف مجری/ بازیگر باید به خاطر داشته باشد که همان حرکتهایی را انجام دهد و جملاتی را بگوید که در نمای قبلی گفته است.

          این کار منشی صحنه است که جواهرات، مو، آرایش و... بازیگر و همچنین لوازم صحنه(اشیایی که متحرک هستند) را در طول برداشتهای مختلف از لحاظ اینکه یکی باشند، کنترل نماید.

     این خیلی آسان تر به نظر می رسد که یکی شیء برای یک برداشت یا صحنه تنظیم شود و تمام صحنه بر این اساس تصویربرداری شود سپس مکان آن شیء اگر می خواهید تغییر دهید. در این موقعیت اگر نماها با یکدیگر تدوین شوند، آن شیء به نظر می رسد که ناپدید شده است یا از این جا به جای دیگر رفته است.

 به عکسهای بالا بنگرید،حالا شما می خواهید برش نمایید(کات نمایید) بین دو نمایی که شبیه هم هستند، آیا شما اشکالی در هنگام کات نمودن بین این دو نما مشاهده می نمایید؟! بله، همان گونه که حدس زدید شما ممکن است تفاوتهای آشکاری در گوش او و همچنین اختلافهایی  در توازن رنگی مشاهده کرده باشید، اما آیا شما متوجه تغییرات در موقعیت یا نوع موهای پیشانی یا جلوی او شده اید؟!

نحوه ورود و خروج از فریم(کادر):

   در مقام یک تدوینگر، شما اغلب ممکن است برش نمایید از یک نمایی که شخص از سمت راست کادر خارج می شود به نمایی که او از سمت چپ وارد کادر می شود.

خیلی بهتر است که برش در نمای اول در هنگامی که چشم شخص از لبه های کادر گذشته است، و برش در نمای دوم (ورود) حدود ۶ فریم قبل از این که چشم های شخص وارد کادر شود، انجام پذیرد.

   این زمان بسیار مهم است به خاطر این که این زمان در حدود یک چهارم ثانیه ای (اگر هر ۲۴ فریم را یک ثانیه محسوب نماییم) است که چشمهای بینندگان از یک طرف کادر به طرف دیگر کادر جابه جا می شوند . در طول این زمان، هر آنچه که در حال رخ دادن است در پرده یا صفحه تلویزیون کمی زودتر شروع می شود و بینندگان به زمان بسیارکمی نیاز دارند تا دوباره بر روی حرکت متمرکز شوند؛ به بیان دیگر، زمان حذف شده می تواند با نوعی از پرش ماهرانه در جرکت ساخته شود.

    این کار ممکن است خیلی مفید باشد، همه تدوینگران نیاز دارند به فاصله زمانی ای که دستشان در نزد بیننده لو نرود یا به عبارت دیگر به زمانی تحت عتوان Slight Of Hand نیاز دارد که این زمان ، در نزد جادو گران تکنیکی است که آنان استفاده می کنند تا توجه بینندگان را به چیزهای دیگر منحرف نمایند و بخواهند که آنان اصل موضوع را نبینند.

   به مانند یک جادوگر زبده، یک تدوینگر حرفه ای به خصوص در کارهای تک دوربینه می تواند ازحواس پرتی(گیجی) بیننده در صحنه هایی که عدم انطباق در حرکت آنها وجود دارد استفاده نماید . یک تدوینگر می داند هنگامی که شخصی در نمایی در حال صحبت است، توجه بینندگان در هر حال بر روی دهان یا چشم های او  متمرکز می شود و او میل دارد که قسمتهایی را که هیچ تناسبی با صحبت کردن بازیگر ندارد از دست بدهد. یا ، همانگونه که قبلاً دیدیم، نماهایی به منظور منحرف نمودن توجه بینندگان می توانند در تدوین به کار گرفته شوند.

به یاد داشته باشید که یکی از وظایف نماهای اینسرتی و برون برشها پوشش دادن جامپ کاتها است.

توصیه ۳:

نقاط ضعف و قوت رسانه ای که در آن فعالیت می کنید را بشناسید و به خاطر داشته باشید که

تلویزیون رسانه نماهای درشت (Close Up) است.

یک تدوینگر باید این نکته را به خاطر خود بسپارد که اطلاعات مهم تصویر باید در قالب سیستم پخش ۵۲۵ و ۶۲۵ خطی به بینندگان انتقال پیدا نماید و اگر  از این نکته غافل شود، قسمتی از جزییات حذف می شوند. تنها راه حلی که می تواند در این راه کمک حال ما باشد استفاده از نماهای«بسته» است.

به جز نماهای معرف (Establish Shot) که وظیفه معرفی صحنه و موقعیت اشیاء در صحنه را دارد ، کارگردان و تدوینگر می توانند بر روی نماهای مدیوم و بسته تکیه نمایند و تاکید ورزند.

نکاتی در این مورد وجود دارد که لازم است آنها را نادیده نگیرید. نماهای بسته افراد در کارهای داستانی و مصاحبه ها مناسب است اما مناسب کارهای کمدی موقعیت نیست. در کمدی وقعیت، توصیه می شود که از نماهای مدیوم استفاده نمایید تا بتوانید حالت و موقعیت را ترسیم نمایید. به طور کلی، شما نمی خواهید در این نوع کمدی بیننده را نزدیک به افکار و احساسات بازیگرتان نمایید.

امروزه تدوين غير خطي اين قدرت را به تدوينگران مي دهد كه افكتهايي را به كار گيرند كه آنها را در رويا مي ديدند و به اين دليل شما به عنوان يك تدوينگر وسوسه مي شويد تا تماشاگر را تحت تاثير تكنيك پر زرق و برق خود قرار دهيد.

 اما به هر حال امروزه بعضي از تكنيكهاي توليدات تلويزيوني توجهات بسيازي را به سمت خود جذب مي نمايند- به خصوص در كارهاي داستاني و درام- كه اين كار سبب مي شود توجه بيننده از پيام اصلي داستان منحرف شود و به سمت تكنيك به كار رفته در كار انتقال يابد.

 افرادي كه به صورت حرفه اي اين كار را دنبال مي نمايند - شايد درست باشد كه انها را صنعتگران اين هنر بخوانيم- مي دانند كه تكنيكهايي در كار توليدي درست هستند كه در كار ديده نشوند يا هنگامي كه انها (تكنيكها) به چشم اكثر بينندگان نيايد.

به هرحال در روزگاري كه ما در آن به سر مي بريم در موزيك ويديوها ،كارهاي تبليغاتي تكنيكهايي به كار مي رود كه در جهت اغوا نمودن بيننده و يا هيپنوتيزم كردن او پيش مي روند.

 قبل از ۲۰۰۳، بينندگان عادت نداشتند مجموعه اي از افكتهايي كه توسط سيستمهاي ديجيتالي به مانند سيستم زير كه نشان داده شده است،توليد شده است را بپذيرند. پيش بيني اين نكته كه اين نوع تدوين پر زرق و برق بر جذابيت كارها مي افزايند يا اينكه براي خود نمايي تكنيكهاي تلويزيوني  به كار مي رود سخت است.

همگان براي نكته اذعان دارند كه قوانين اوليه و كلاسيك تدوين درتوليدات تجاري و تبليغاتي زير پا گذاشته مي شود.

 بسياري از توليدات سينمايي – آنهايي كه به واسطه تدوين شان جوايزي را ربوده اند- به نظر مي رسد به بعضي از قواعد كلاسيك تدوين وفادار مانده اند.

در اين چند يادداشت قرار است به توصيه هايي براي تركيب بندي درست در توليدات تلويزيوني بپردازيم. البته اين را بايد اضافه نماييم كه به اين توصيه ها به چشم"قوانين محكم يا تغيير ناپذير"نگاه نكنيد. همان گونه كه مشاهده مي نماييد بسياري از اين توصيه ها در كارهاي تك دوربينه به كار گرفته مي شود.

توصيه ۱:

تدوين خوب بايد مخاطب را تحريك نمايد و انگيزه لازم را در او براي ادامه داستان(برنامه) به وجود آورد.

 در هنگام انجام عمل كات يا ترانزيشن از يك نما به نماي ديگر اين احتمال وجود دارد كه تمركز بيننده شكسته شود و اين عمل ناخودآگاه توجه مخاطب را از موضوع يا داستان فيلم منحرف سازد.هنگامي كه انجام كاتها (برشها) به واسطه محتواي برنامه داراي دليل باشند، آنها در چشم بيننده ديده نمي شوند.

براي مثال، اگر شخصي نگاهي بيندازد به چهت ديگردر يك صحنه داستاني- ما يك انگيزه يا دليل براي كات نمودن داريم تا آن چه كه توجه بازيگر را به خود جلب نموده است را به بيننده نشان دهيم.

يا هنگامي كه شخصي صحبت خود را قطع مي كند و فرد ديگر شروع به صحبت مي نمايد، اين حركت،براي برش نمودن (كات) از يك شخص به شخص ديگر دليل و انگيزه اي به ما مي دهد. اگر ما بشنويم كه دري بازشده است يا شخصي كه در خارج از كادر دوربين اشت صدايش مي آيد ، ما به طور كلي اماده ايم كه بپذيريم كه در آن مكاني كه صدا از انجا مي آيد چه اتفاقي در حال رخ دادن است. يا شخصي يك شيء عجيب را برمي دارد تا بداند آن شي ء چيست، به صورت نرمال مي توان يك نماي اينسرتي  از ان شيء را در تدوين گنجاند.

توصيه۲:

برش نمودن بر روي حركت موضوع هر جا كه امكان دارد.

اگر عمل كات بر روي حركت شيء انجام پذيرد ،آن حركت توجه را از عمل كات به روي خود متمركز مي سازد. اگر ترانزيشن باشد كه چه بهتر. جامپ كاتهاي كوچك اغلب توجه كمتري را به سوي خود جلب مي نمايند به خاطر اين كه بينندگان درگير ديدن آن حركت مي باشند.

 مثال؛ اگر مردي مي خواهد از روي صندلي اي كه بر روي ان نشسته برخيزد، براي نمونه ، شما مي توانيد در وسط حركت او كات نماييد. در  اين مورد بعضي از حركتها در دو نما خواهند بود. هنگام كات، قانون ۳۰ درجه را در ذهن خود داشته باشيد كه قبلاً درباره ان صحبت نموديم.