سلام.بعد از قریب به نه ماه دوری از نگارش متن برای وبلاگم امروز بهانه ای به دست آوردم تا دوباره به علاقه م برسم. خوشحالم از اینکه دارم بعد از این مدت وبلاگمو آپ می کنم و از آقای ابوالقاسم طالبی ممنون ترم که اونقدر اثر اخیرشون خونمو به جوش آورده که مجبور شم اندر مصائب سریال (به کجا چنین شتابان)بنویسم.

سریال به کجا... چند هفته ای هست که روی آنتن سیماست و تقریبا به موازات هم و با تفاوت یک روز پخش و بازپخش اون از دو شبکه سیما یعنی شبکه ۵ و شبکه دو پخش میشه. این سریال با دستمایه قرار دادن روابط یک خانواده بزرگ که از خانم بزرگ (آهو خردمند) و دو پسر (بهروز بقایی) و (علی عمرانی) و دخترش(پرستو گلستانی) تشکیل شده که هر کدام بچه هایی نیز دارند و روابط خانوادگی منسجمی نیز داشته تا اینکه با مرگ پدربزرگ خانواده و باز شدن پای داماد خانواده (رضا رویگری) مصیبت ها و وقایع ناگوار زندگی برای این خانواده آغاز می شود.

گذشته از داستان سرراست سریال که پیچیدگی خاصی ندارد و بارها و بارها چنین داستانهایی به عناوین مختلف دستمایه فیلمها و سریالهای مختلفی قرار گرفته است متاسفانه این سریال به شدت دچار شعار زدگی در مضمون و محتوا و حتی در سطحی ترین لایه های سریال است.چنانچه حرفهای غلو آمیز بسیاری از دهان بازیگران خارج می شود که حتی در نحوه بیان آن از طریق بازیگران می توان دریافت این سخنان برای آنان نیز غیر قابل پذیرش بوده و آنرا هضم نکرده اند تا به راحتی آنها را بیان کنند.

 

از سوی دیگر نمایش ارتباط میان افراد نامحرم علی الخصوص نمایش دوستی و برقراری ارتباطات خارج از عرف و شان مذهبی  و همچنین به نمایش گذاشتن  مثلث عشقی یکی از خطوط قرمز رسانه است که در این سریال به راحتی از آن عبور کرده و گاها نمایش این روابط و نحوه رد و بدل دیالوگ میان دو جنس مخالف آنچنان زننده است که برای مخاطب مشمئزکننده است.

یکی دیگر از نقاط قابل توجه و غیرقابل باور در این سریال نحوه گریم بانوان در این سریال است . با توجه به اینکه فرمت تصویربرداری این سریال ویدئو است باید توجه داشت که کمترین میزان رنگ به خوبی به نمایش در می آید و مانند سریال در چشم باد که با فیلم نگاتیو فیلمبرداری شده متفاوت است زیرا در فیلمبرداری باید چهره پردازی ها غلیظ تر صورت بگیرد تا در نمایش همه چیز به خوبی دیده شود و این یکی از تفاوتهای اساسی تصویر برداری با فرمت ویدئو و نگاتیو است و جالب اینجاست که در سریال به کجا ... شخصیتهای زن به چنان ظرافتی نقاشی شده اند که حتی خطوط سایه ها و برجسته کننده ها مشخص است. از سوی دیگر یکی از اساسی ترین وظایف گریم متعادل سازی است و الزاما نیازی به رنگ و لعاب دادن نیست ، تا جایی که این رنگ و لعاب باعث عدم باورپذیری صحنه ها شوند . شاهد این مدعا سکانس ورود هادی(بهروز بقایی) و همسرش (شراره دولت آبادی) به بیمارستان برای ملاقات دخترشان که با اسید سوخته است آمده اند که گریم خانم دولت آبادی آنقدر غلظت دارد که البته هیچ شباهتی به آدم ناراحت و هراسان ندارد چون به نظر می رسد آنقدر فرصت داشته تا به بهترین شکل ممکن خود را آرایش کند و بسیاری از صحنه های دیگر که در این سریال کم نیست. یا آرایش (دیگر آنچنان غلیظ است که گریم به حساب نمی آید ) بی حد خانم نگین صدق گویا در نقش دختر ناتنی پرستو گلستانی که درست است که در نقش منفی ظاهر شده ولی کارگردان نتوانسته کاراکتر او را به خوبی شخصیت پردازی کند و به همین دلیل به سطحی ترین نشانه های یک دختر بد بسنده کرده و با آرایشهای آنچنانی و یا پوششهای مضحک و بدتر از همه با به نمایش گذاشتن سیگار کشیدن او در نمای باز ( به نظر کارگردان نمایش یک کار بد در نمای باز قبح مسئله را نمی ریزد!!!)او را نمایش می دهد که واقعا برای بیننده ای که تا به حال و پس از گذشت این همه سال و به نمایش درآمدن تعداد زیادی سریال و تله فیلم با خط قرمزهای سازمان صداوسیما عادت کرده است آزار دهند بوده و او را سردرگم می کند چون نمی داند چطور شده که عبور از این خط قرمزها تنها برای این سریال امکانپذیر بوده و هست.

از دیگر نکات این سریال قرار دادن دیالوگها و جملات ثقیل در دهان کودکان سریال است که این امر نیز برای بیننده قابل درک و هضم نیست چنانچه در بسیاری از صحنه هایی که پسر کوچک هادی در حال صحبت است دچار حالت نفرت شده و بارها و بارها از دهان بسیاری از بینندگان شنیده ام که او را بی ادب و بی تربیت و فضول می دانند و شخصیت او را به عنوان کودک نمی پذیرند . به نظر می رسد کارگردان محترم بسیاری از افکار و عقاید خود را که بازیگران بزرگسال نپذیرفته اند آنها را انتقال دهند در جملات کودکان قرار داده و به این ترتیب بیشتر باعث واپس زدگی بیننده شده است.

متاسفانه شمار اشتباهات و موارد نامرتبط با داستان در سریال به کجا چنین شتابان بسیار زیاد است و ذکر تمامی این موارد از حوصله خواننگان خارج و در برخی موارد ذکر آنها در ادبیات این نوشته نمی گنجد  و در آخر سخنی با کارگردان محترم این مجموعه آقای ابوالقاسم طالبی استاد ارجمند شما فیلمهای بسیاری ساخته اید که هرکدام از آنها آبروی خاصی دارند و دیدنی اند اما سریال شما به نظر می رسد به دلیل عدم آگاهی کافی شما پیرامون رسانه ملی(تلویزیون) باعث شده تا اثر شده اثر فاخری نبوده و آزاردهند شده است. البته ذکر این نکته لازم است که درست است که تعداد زیادی از بینندگان پای این سریال می نشینند و آنرا تماشا می کنند اما دلیل این توجه خوب بودن اثر شما نیست بلکه کنجکاویی است که با عبور از خطوط قرمز برای بینندگان به وجود آمده است. امیدوارم در تلاشهای بعدیتان در عرصه کارهای تلویزیونی حوصله به خرج داده و با شاخص های برنامه های تلویزیونی آشنا شده و در آثارتان از آنها بهره بگیرید.

                                                                   س . خ