واقعا تو سازمان صداوسیما چه خبره!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

سلام به دوستان خوبم. دیگه انقدر عجایب تو برنامه های سازمان صدا و سیما زیاد شده که صدای منی که سعی میکنم کمتر به این موارد توجه کنم و درباره شون ننویسمم در میاره. والله خوبه جایی کار می کنم که روند تصویب طرحارو برای تولید فیلم و سریال میدونم وگرنه از تعجب حرفا و کارایی که اخیرن در برخورد با آثار نمایشی تولیدی انجام میشه ( تا ثریا ، شیدایی ،... و اخیرن تله فیلم سپیده) حتما یه شاخ چند متری رو سرم سبز می شد. تا اونجا که ما میدونیم(البته منکر راه های در رو نمیشم) یه طرح برای تولید در کارگروههای تخصصی و زیر نظر کارشناسان خبره بررسی میشه و بعد از طی تمام مراحل تولید میشه و مطمئنن مسئولان مربوطه هر شبکه و مقام بالاتر از اونها( در تولید برنامه های ویژه، مناسبتی و نود شبی) در جریان تولید قرار دارند و از همه جالبتر اینکه ضوابطی وجود داره که در اونها تمامی بایدها و نبایدها و تمامی خط قرمزها در اونها اشاره شده و در طول فرایند طول( از بررسی طرح تا تولید) به برنامه سازان گوشزد میشه حال با تمام این توضیحات سانسورهایی که برای دو سریال تا ثریا ، شیدایی و پایان داستان تله فیلم سپیده( که انصافا تله فیلم زیبا با بازی بسیار زیبای آرش مجیدی{بازیگر مورد علاقه من به دلیل بازیهای قوی عاشقانه} و پریوش نظریه ) صورت گرفت به نظر من انتهای بی دقتی تمامی عواملی که از تولید این کارها اطلاع داشتند را می رسونه. من نمیگم مخاطب مهم نیست چون مطمئنن اونقدر دقیق به اندازه کسانی که اهل فن هستند متوجه پرشها و پایانهای بی سر وته کارها نمیشن که به نظر من تمامی برنامه سازان مدیون مخاطبان هستند اما خواهش میکنم به عنوان یکی از کوچکترین اعضا جامعه برنامه سازان به شعور مخاطبان توهین نفرمایین. درست محتوا و پایان تلخ این آثار باعث این جرح و تعدیل ها شده اما بهتره این دقت ها از همان ب بسم الله صورت بگیره تا بیینده بی گناه در پایان کار دچار سرخوردگی نشه. بیاین خودمونو بذاریم جای مخاطب بنده خدا آیا دوست دارین قریب به 2000 دقیقه کم کم سر کار بره و آخر سر دچار سر خوردگی و پوچی بشه. گاهی حق میدم به بعضیا که میگن ما تلویزیون خودمونو نگاه نمیکنیم والله اگه قراره به سریال چند صد دقیقه ای آدم بذاره سر کار آدم خودش به کارای خودش برسه بهتره و در انتها یه خواهش از مدیران سازمان هر چند امیدی به خواندن مطالب توسط هیچکدام از این عزیزان ندارم اما به امید اینکه کسی به گوش این عزیزان برسونه ازشون میخوام تولید برنامه های طنز سازمانو بیشتر کنن من یادمه تو ترم دوم برنامه سازی درسی داشتیم با عنوان ارتباط جمعی با یکی از بهترین اساتیدی که من در طول دوره دانشجوییم داشتم خانم دکتر صابر آملی که هر جا هستند امیدوارم سلامت باشن، ایشون میگفتن که پخش برنامه های طنز مثل سوپاپ اطمینان برای جامعه میمونه چون بیننده شب پس از گذروندن یه روز کاری سخت با استرسها و نگرانیهای فراوون پای تلویزیون میشینه که خودشو به لحاظ روانی تخلیه کنه و بهترین راه دیدن برنامه های طنزه که متاسفانه مدیران سازمانی مدتیه از این امر غافل موندن و من امیدوارم حواسمونو بیشتر در ارتباط با مخاطبانمون جمع کنیم.
                                                                        س _ خ